We hebben proftriatleet Harry Wiltshire gevraagd om de WTS-wedstrijd in Abu Dhabi onder de loep te nemen. Dit is wat hij te zeggen had...
Zes maanden na het laatste evenement van 2015 en iets minder dan zes maanden voor Rio ging de World Series weer van start. Dit jaar werd de race over de olympische afstand gehouden en bood deze atleten en toeschouwers de kans om te zien wie er tijdens het laagseizoen zijn prestaties had weten te verbeteren en wie zich wellicht zou kwalificeren voor hun respectievelijke nationale teams in Rio.
Het evenement was bijna net zo opmerkelijk voor degenen die niet meededen als voor degenen die dat wel deden. Javier Gomez, de winnaar van de World Series van vorig jaar, ontkende op Facebook dat hij een stressfractuur in de heup had opgelopen en legde uit dat hij niet meedeed vanwege „fysieke klachten en persoonlijke problemen“ in januari. Ook de beide Brownlee-broers waren afwezig, evenals de sterke zwemmers en wielrenners Richard Varga en Vincent Luis. Bij de vrouwen koos Gwen Jorgensen ervoor om deel te nemen aan een sprintwedstrijd op haar trainingslocatie in Wollongong, terwijl de voor Rio geselecteerde Non Stanford en Vicky Holland er eveneens voor kozen om hun seizoen niet zo vroeg te beginnen.
In de herenwedstrijd nam topzwemmer en HUUBster Henri Schoeman in het water de leiding over van de snel startende Aurelien Raphael, waardoor er een kleine kopgroep ontstond bij het opstappen op de fiets. Alessandro Fabian, een atleet die vaak in de kopgroep rijdt (en de enige man die ik ooit een strakke witte spijkerbroek heb zien dragen), voerde het tempo aan het begin van het fietsgedeelte flink op, maar had niet genoeg steun om de ontsnapping stand te laten houden; bij de 20 km was het peloton dankzij het solide fietswerk van Richard Murray weer helemaal bij elkaar gekomen. Fabian deed tegen het einde van het fietsgedeelte nog een poging en wist te laten zien dat de rest van het peloton niet voluit ging door in zijn eentje een gat te slaan. Omdat op één na iedereen fris en bij elkaar van de fiets kwam, kwam het neer op een loopwedstrijd. Dat betekende dat Mario Mola, ondanks een achterstand van 15 seconden (door rommelig werk in de wisselzone), vrij comfortabel weg kon lopen van het peloton. Het podium werd compleet gemaakt door Murray en Silva.
In de dameswedstrijd ontstond er na het zwemmen ook een kleine kopgroep, met onder meer Helen Jenkins en Flora Duffy, die het tempo bepaalden voordat ze werden ingehaald door een tweede groep. Zo ontstond een kopgroep van 25. De groep verloor echter vaart en het duurde niet lang voordat de ‘Nicola Spirig-trein’ een achterstand van 40 seconden had goedgemaakt en de rest van het deelnemersveld weer bij de wedstrijd had gebracht. Spirig kwam vlak voor de wisselzone ten val en moet daardoor mogelijk een operatie ondergaan aan haar gebroken hand. Jodie Stimpson bleek de snelste hardloopster van de dag te zijn en wist in de slotfase van het vlakke hardloopparcours van 10 km weg te lopen van Jenkins en Ashleigh Gentle.
De HUUB-atleten Schoeman en Bishop beleefden allebei een race die ze waarschijnlijk graag zullen vergeten; commentator Rob Walker omschreef Henri als „terugzakkend naar het midden van het peloton“. Helen, die te kampen heeft gehad met blessures en ziekte, liet zien dat ze snel weer in vorm komt. Haar rechtstreekse duel met Jodie aan de Gold Coast wordt waarschijnlijk het grote mediaverhaal van de volgende ronde. Lawrence Fanous eindigde als50e en zal zich richten op de Aziatische Spelen in april om zijn startplaats voor Rio veilig te stellen.
Ik had het gevoel dat de atleten blij zijn dat ze weer aan de slag zijn; degenen die goed gepresteerd hebben, zullen zichzelf wijsmaken dat ze hun niveau deze winter hebben verbeterd, terwijl degenen die er niet bij waren, zullen zeggen dat het deelnemersveld zwak was en dat de uitslagen zullen veranderen als er meer topatleten vooraan meedoen. De Britten richten zich op de volgende ronde, die over een maand plaatsvindt aan de Gold Coast, waarbij de selecteurs de resultaten in Australië meewegen bij de selectie voor Rio. Bij de jongens kan een Brit alleen worden geselecteerd in een „ondersteunende“ rol, terwijl bij de vrouwen het tonen van het vermogen om een medaille te winnen in Rio er nog steeds voor kan zorgen dat ze op eigen kracht worden geselecteerd. Het is nog een lange weg naar Rio!
Commentaar door Harry Wiltshire