Een paar weken geleden spraken we met een opgewekte George Peasgood om te ontdekken wat hem motiveert om zich naast zijn geliefde triatlon ook op het wielrennen te richten.
Hoe heb je je motivatie weten vast te houden nadat je in Yokohama geblesseerd raakte?
Toen ik naar Yokohama ging, was ik in topvorm en wist ik dat het een goede race kon worden. Ik moest voor de race nog wat kwalificatiepunten halen – ik had voorafgaand aan de race al last van een klein pijntje, dat aanvankelijk leek te zijn verdwenen. Maar enkele dagen voor de race kwam het weer terug en tijdens de race werd het ongelooflijk pijnlijk. Het zwemmen en fietsen gingen prima, maar vanaf 500 meter na de start van het hardlopen werd het alleen maar erger en erger. Ik wist dat het verschil kleiner werd en dat ik de finish moest halen, zo langzaam mogelijk, maar wel als eerste. Bij de finish stond mijn voet in brand, maar tot mijn verbazing liep ik zelfs 15 seconden sneller dan bij welke andere triatlon dan ook!
Wat heeft je ertoe aangezet om over te stappen op wielrennen?
Het plan was altijd al dat ik zou meedoen als ik me zou kwalificeren voor de wereldkampioenschappen wielrennen. Toen duidelijk werd dat Leeds vanwege mijn blessure geen optie was, heb ik tijdens de training al snel meer nadruk gelegd op het wielrennen. Dat is het mooie van triatlon en blessures: er is altijd wel een ander onderdeel van de sport waarop je je kunt concentreren en waarin je je kunt verbeteren. Je moet op zoek gaan naar die positieve kant.
Dacht je dat je het wereldkampioenschap wielrennen zou kunnen winnen?
Ik dacht dat ik een goede kans had. Hoewel ik een week of zo van tevoren waarschijnlijk ‘nee’ zou hebben gezegd, omdat mijn benen vreselijk aanvoelden, maar ik denk dat dat meer te maken had met mijn mentale toestand, vanwege de uitslag van mijn voetscan en de emotionele kant van de zaak. Toen heb ik een testrit gedaan tijdens de Britse nationale kampioenschappen para-wielrennen, waar ik op het laatste moment aan meedeed omdat ik niet in Leeds reed, en ik haalde een aantal van de beste vermogens uit die ik ooit heb gehad voor dat soort afstanden. Dat gaf me veel zelfvertrouwen en deed me denken dat alles mogelijk is.
Ik kon het niet geloven toen ik besefte dat ik had gewonnen! Het is een van mijn grootste prestaties, vooral omdat de regenboogtrui zo iconisch is en veel voor me betekent. Ik had me echt niets beters kunnen wensen!
Kun je ons wat achtergrondinformatie en statistieken geven over je overwinning op het WK?
Het was op het Circuito Estoril in Cascais, Portugal, een geweldig circuit. In de dagen voorafgaand aan de race waaide het ongelooflijk hard, met windsnelheden van 30 km/u. Dat betekende dat ik op mijn racefiets in de ene richting zonder veel moeite 60 km/u haalde, terwijl ik in de andere richting 400 watt moest trappen tegen de wind in. Dit kwam mij goed uit! Op de dag zelf waren de omstandigheden perfect en heb ik enorm van de race genoten, ook al moest ik mezelf tot het uiterste drijven.
De statistieken zien er goed uit, maar het zijn geen persoonlijke records voor mij – ik haalde een gemiddeld vermogen van 341, een gemiddelde hartslag van 169 en een vermogen van 518 in de laatste minuten naar de finish. De tijdsverschillen op het podium waren die dag:1e 45 m 2 s ///2e +1 m 45 s ///3e +2 m 21 s.
Het is echt inspirerend om te zien hoe je de mentale en emotionele demonen hebt weten te overwinnen en de uitdagingen als gevolg van je blessure hebt doorstaan. Denk je dat dit je als atleet sterker zal maken?
Het is mijn eerste echte, serieuze blessure als triatleet en ja, absoluut. Alles is een leerproces, en ik zal er veel van leren – het vermogen om mijn focus te verleggen en er iets positiefs van te maken. Ik ben ervan overtuigd dat mijn conditie snel weer terugkomt, aangezien ik nog steeds in twee sporten door kan gaan = en dat is juist het mooie van triatlon.
Denk je dat je als triatleet een voordeel hebt ten opzichte van andere wielrenners?
Crosstraining biedtzeker voordelen en er zijn voorbeelden van atleten die hier succesvol mee zijn. Door het zwemmen is mijn mobiliteit in de borstkas goed, en dat is heel belangrijk voor het wielrennen. Ik geniet van de verschillende trainingsvormen en denk dat ik ze altijd zal blijven doen, zelfs als ik later van sport zou veranderen.
Er zijn veel reacties geweest waarin wordt gesuggereerd dat je zou moeten overstappen van triatlon naar wielrennen – wat vind je van die reacties?
Ik heb veel reacties gekregen, maar mijn passie ligt bij de triatlon, en ik blijf doorgaan en mijn best doen bij het hardlopen, totdat mij keer op keer wordt verteld dat ik niet kan hardlopen.
Denk je dat je beide sporten misschien naast elkaar zou kunnen beoefenen?
Gezien mijn vorm en inzet is dat zeker een mogelijkheid, maar we zullen wel zien!….
En dat hebben we inderdaad gezien! Door een verbazingwekkende speling van het lot is George geselecteerd om Team GB te vertegenwoordigen in de tijdrit en de wegwedstrijd op de fiets, evenals in de triatlon tijdens de Paralympische Spelen van dit jaar. Veel succes, George!