Ik ben Jen, een logopediste die in Hampshire woont. Ik ben met hardlopen begonnen toen ik mijn man in 2008 leerde kennen, terwijl ik daarvoor nooit sportief was geweest of aan fitness deed! Daarna heb ik een paar halve marathons gelopen en twee keer de marathon van Londen.
Na de geboorte van mijn dochtertje in 2019 kampte ik met een postnatale depressie. Ik had niet door dat het om een postnatale depressie ging, omdat ik altijd had gedacht dat je daar alleen last van had als je geen band met je baby had. Bij mij was het juist het tegenovergestelde. Ik hield ontzettend veel van mijn dochtertje, maar had het overweldigende gevoel dat ik niet goed genoeg was om haar moeder te zijn en dat ze beter verdiende. Daardoor kon ik nauwelijks nog het huis uitkomen, voelde ik me volledig geïsoleerd en zat ik in een heel donkere periode. Nadat mijn huisarts de diagnose had gesteld, kwam ik erachter dat er helaas maar heel weinig ondersteuning beschikbaar was. Omdat hardlopen me in het verleden al veel had geholpen, steunde mijn man me om weer te gaan hardlopen. Ik merkte dat dit een enorm positieve invloed had, zowel fysiek als mentaal. Vanaf dat moment besloot ik mezelf een uitdaging te stellen om me een doel te geven en om mijn dochtertje, bij wie een lage spierspanning en hypermobiliteit was vastgesteld, te inspireren. Mijn uitdaging was de Ironman Weymouth 70.3, die ik in 2022 heb volbracht. Het was een fantastisch evenement en ongelooflijk om mijn dochtertje te zien toejuichen! Vanaf dat moment besloot ik niet te stoppen en voltooide ik in juni 2023 de volledige Ironman van Hamburg.
IRONMAN heeft me gevraagd om mijn verhaal te filmen en mee te helpen om aandacht te vragen voor postnatale depressie en de manier waarop sport daarbij kan helpen. Ik had nooit gedacht dat ik zoiets zou kunnen bereiken, en het gevoel toen ik over de finish kwam, zal ik nooit vergeten! Vervolgens werd ik als een van de 30 vrouwen geselecteerd om deel te nemen aan het Ironman-wereldkampioenschap van 2023, om zo onder de aandacht te brengen wat vrouwen kunnen bereiken en hoe sport de geestelijke gezondheid kan ondersteunen.
De training verliep goed, maar ik had wel een paar dipjes waarbij ik aan mezelf ging twijfelen! Het is een hele uitdaging om werk en mijn 4-jarige dochtertje te combineren, maar ik kon me aan mijn trainingsschema houden door vroeg op te staan voor mijn werk of door later op de dag te trainen. Het is vermoeiend, maar ook geweldig om te weten dat we andere vrouwen kunnen inspireren die met soortgelijke psychische problemen kampen als ik heb meegemaakt.
Zwemmen
De zee is warm, helder en gelukkig redelijk rustig, en voor ik het weet ben ik op weg naar de start, zo’n 100 meter uit de kust. Het kanon klinkt, en het is tijd om te gaan! Ik slaagde erin om veel van mijn groep bij te houden, en de pracht van de zon die boven de top van de vulkaan uitkomt, is een beeld dat ik nooit zal vergeten. Ik kan niet anders dan glimlachen. Maar dan, als ik bij het keerpunt kom, halen de koplopers van de leeftijdsgroep achter mij me in, en de deining neemt enorm toe. Ik heb moeite om mijn ritme vast te houden en voel de paniek opkomen. Het lukt me om naar de buitenkant te zwemmen en me te concentreren op het bereiken van het volgende keerpunt.
Gelukkig nam de deining af toen ik terugkeerde naar het strand, en langzaam maar zeker begon ik het gejuich van de menigte en het Hawaïaanse trommelgeluid te horen. Ik herinner mezelf eraan waar ik ben en vlieg de laatste 500 meter af. Terwijl een vrijwilliger me de trap op helpt, zegt hij: „Etappe 1 voltooid!“ – Ik lach zenuwachtig, wetende dat er nog een lange weg te gaan is. Ik zie mijn man in de menigte staan en hij roept: „1 uur en 27 – je hebt je persoonlijk record verbeterd!”. De energie stroomt weer door mijn lijf!Fiets
De Queen K Road is een weg waar ik altijd gemengde gevoelens bij zal blijven houden. Het is die eindeloze weg waar de hitte zich ophoopt. Ik had zo’n 45 mijl tegenwind, en de klim naar Hawi was geen pretje! Ik reed vaak in mijn eentje terwijl de atleten uit mijn leeftijdsgroep me voorbij vlogen, en het was interessant om te zien hoe dit alles met mijn hoofd speelde! Maar dit zal 100% zeker de beste fietstocht zijn die ik ooit heb gemaakt – ook al had ik dat op dat moment misschien niet gedacht!
Rennen
Toen ik mijn fietsetappe afrondde en mensen zag die al aan het hardlopen waren, bekroop me een gevoel van angst. De immense hitte en de gedachte dat ik weer op de eindeloze Queen K moest gaan lopen, gaven me geen prettig gevoel. In die hitte kon ik het alleen volhouden door naar elk verzorgingspunt te rennen, daar doorheen te lopen, water te drinken en ijs in mijn shirt te stoppen! Door over de lavavelden te rennen, kon ik de lava van dichterbij zien dan ooit, en kon ik het zelfs ruiken. Ik zal nooit de adembenemende uitzichten op de vulkaan en over naar Maui met de glinsterende blauwe zee vergeten!
Jen zamelt geld in voor de IRONMAN Foundation, die zich inzet voor diversiteit, inclusie en gelijkheid in de sport en zwemlessen en fietsen aanbiedt aan kinderen uit kansarme milieus. Je kunt doneren hier.