De WTCS-wedstrijd in Leeds zorgde voor een spectaculair spektakel ter gelegenheid van de terugkeer van het ITU-circuit naar Noord-Engeland. Alex Yee (GBR) van HUUB reed soepel naar de overwinning in Roundhay Park, onder het langverwachte applaus van de toeschouwers. Een vernieuwd parcours zorgde voor dezelfde spanning die we in Leeds gewend zijn, terwijl de atleten de olympische afstand aflegden. Ook Jess Learmonth maakte een gedurfde terugkeer naar het podium, waarbij de ontsnapping opnieuw een winnende formule bleek te zijn.
Mannen
Richard Varga (SVK) van HUUB ging aan kop in het Waterloo Lake in Roundhay Park, maar na de eerste ronde leek het hele deelnemersveld dicht op elkaar te zitten toen ze uit het water kwamen. Varga moest de leiding in de tweede ronde afstaan, maar hield gelijke tred met de koplopers terwijl er verder achter in het veld kleine gaten begonnen te ontstaan. Ook vooraan in de race bevonden zich Alistair Brownlee (GBR) en Jonathan Brownlee (GBR), samen met hun voormalige trainingspartner Aaron Royle (AUS). Uiteindelijk ging Royle als eerste de T2 binnen, met 13 seconden achterstand op Tom Bishop (GBR) van HUUB, die enkele van de favorieten op de hielen had, waaronder Yee, Kristian Blummenfelt (NOR), Javier Gomez (ESP) en Fernando Alarza (ESP).
Na een hectische achtervolging de heuvel op bij het verlaten van de wisselzone en een razend snelle eerste ronde, vormden zich drie afzonderlijke groepen, met een onderlinge afstand van 20 seconden. Aan de blik van de koplopers was duidelijk te zien wat hun bedoeling was. Een van hen, Alistair Brownlee, leek met volle teugen te genieten van het racen op eigen bodem en op een parcours dat perfect paste bij zijn agressieve en open racestijl. Verder achteraan waren Yee en Blummenfelt vastbesloten om het gat met de kopgroep te dichten en binnen een paar ronden waren ze binnen handbereik. Op een gegeven moment raakte Bishop achterop door het hoge tempo in de eerste ronden, maar met de hulp van Sam Dickinson (GBR) wist hij zich weer naar voren te werken toen beide groepen samensmolten.
Helaas ging ITU-veteraan Gomez al vroeg ten val, waardoor zijn kansen op selectie voor Tokio mogelijk verkeken zijn, terwijl de rest van het deelnemersveld ronde na ronde verder achterop raakte. Tegen het einde van het fietsgedeelte zette Dickinson een ontsnapping in en ging hij met een kleine voorsprong T2 binnen – een uitmuntende prestatie van een van de opkomende generaties Britse atleten. Blummenfelt en Jonas Schomburg (GER) passeerden Dickinson als eersten op hun kenmerkende manier, met Yee en Hayden Wilde (NZL) slechts enkele meters achter hen, maar het duurde niet lang voordat‘the boy’en‘the kiwi falcon’ de leiding overnamen. Even werden ze ingehaald door Matthew Pearson (USA), Martin Van Riel (BEL) en Jonny Brownlee, maar nog voordat de groep zich had hergroepeerd, schoot Yee er vandoor, en vanaf dat moment was de race beslist. Hij liep de 10 km op een zwaar parcours in 29.46 en verzekerde zich daarmee van zijn eerste WTCS-overwinning en mogelijk een ticket naar Tokio.
Pearson leverde opnieuw een uitmuntende prestatie tijdens het hardlopen en eindigde alstweede, terwijl Van Riel in Leeds weer eens goed presteerde en het podium compleet maakte. Jonathan Brownlee zakte iets terug naarde 9e plaats, wellicht als gevolg van zijn inspanningen van de week ervoor op Sardinië. Bishop eindigde als16e. AlistairBrownlee – die halverwege het hardloopgedeelte te horen kreeg dat hij was gediskwalificeerd vanwege een overtreding tijdens het zwemmen, in wat leek op een afscheid van het ITU-circuit en wellicht als eerbetoon aan het parcours van Leeds en de fans aldaar – finishte de race onder staande ovatie.
Vrouwen
In tegenstelling tot de herenwedstrijd zorgde het zwemgedeelte al snel voor een splitsing in het deelnemersveld: terwijl Jessica Learmonth (GBR) en Lucy Charles-Barclay (GBR) van HUUB streden om de leiding, wist slechts een handvol atleten binnen handbereik te blijven, terwijl de rest van het deelnemersveld zo’n 30 seconden achterop raakte. Tijdens de wissel en op de eerste klim vanuit T1 wisten Learmonth, Sophie Coldwell (GBR) en Maya Kingma (NED) weg te komen van Charles-Barclay, Taylor Spivey (USA) en Vittoria Lopes (BRA) en bouwden ze ronde na ronde een voorsprong op beide achtervolgende groepen. De uitzondering was Flora Duffy (BER), die zich naarmate de race vorderde een weg baande door het deelnemersveld, terwijl het parcours zijn tol eiste van alle atleten.
Duffy wist de drie achtervolgers in te halen, maar ze kon niets doen om het vastberaden koptrio in te halen. Verder achteraan kwam de rest van het deelnemersveld bij elkaar, waarbij sommigen achterop raakten en uiteindelijk een ronde achterstand opliepen toen de 9 ronden waren voltooid. Bij het ingaan van T2 hadden Learmonth, Coldwell en Kingma een voorsprong van iets minder dan 2 minuten op het kleine achtervolgingsgroepje en meer dan 3 minuten op het grote peloton. Het podium zou uit deze drie bestaan. Coldwell was de eerste die het niet meer volhield, hoewel ze de rest van de race op ongeveer 15 seconden achterstand bleef. Pas op 600 meter van de finish, in een afdaling, zette Kingma de aanval in op Learmonth om haar eerste WTCS-overwinning veilig te stellen en de leiding in de serie over te nemen. Learmonth, die na een blessure-afwezigheid haar rentree maakte, eindigdeals tweede, terwijl Coldwellderdewerd en daarmee haar eerste WTCS-podiumplaats behaalde.
Duffy zette met 33,47 de snelste tijd van de dag neer, maar haar achterstand na het zwemmen en fietsen was te groot om nog een serieuze gooi te doen naar het podium; ze eindigde alsvierde, terwijl Charles-Barclay bij haar ITU-debuutde vijfde plaatsveroverde – wellicht een indicatie voor toekomstige doelen in de korteafstandswedstrijden. Beth Potter van HUUB behaalde meteen 7e plaatshaar beste WTCS-resultaat ooit en Sian Rainsley maakte een geweldig debuut meteen 13e plaats.